Svo einfalt og svo fljótlegt!

Ég tók mér frí í síðustu viku. Ekki láta ykkur detta í hug að ég hafi setið auðum höndum þrátt fyrir það! Nei, síður en svo. Það var kominn tími til að ganga í tölvu-/gestaherbergið sem hefur fengið að sitja á hakanum. Þangað hefur öllu sem við vitum ekki hvað er eða hvar á vera verið hent inn frá því við fluttum og hurðinni lokað kirfilega á eftir. Staðan var orðin þannig að ég komst ekki lengur fyrir við tölvuna til að blogga svo ég hafði ekkert val. Svona til að þið áttið ykkur betur á stöðunni læt ég þessa mynd fylgja:

Þetta var samvinnuverkefni okkar hjónaleysanna svona til að byrja með, en svo "púllaði" Gummi gamalt "stönt" og skellti sér til svíaríkis að vinna fyrir hillunum sem voru keyptar inn í herbergið :). Það kom þó ekki að sök því Hamingjusami hjálparinn er alltaf boðinn og búinn og mætti því á svæðið og var mér til halds og trausts í því sem eftir var.

Þegar ég var búin að fara tvær ferðir á Sorpu og henda nánast öllu sem var í herberginu fyrir utan bókunum, skrifborðinu og tölvunni, var það heldur hvítt og tómlegt að sjá. Mig langaði að hengja eitthvað á vegginn fyrir ofan skrifborðið, eitthvað annað en bara myndir í römmum. Korktafla skyldi það vera, og þá skaut upp í kollinum á mér gamalli hugmynd sem ég hafði séð í einhverju blaði. Það eina sem mig vantaði voru hringlaga korkplattar og þá fann ég þrjá saman í pakka í IKEA á 495 krónur. Ég keypti tvær pakkningar og fann til málningu, pensil, double-tape og skæri. Það er allt sem þarf! Ég málaði þrjá af plöttunum með gulri málningu en eftir fyrstu umferðina varð mér ljóst að korkurinn drekkur í sig töluvert af málningunni svo ég fór tvær umferðir á þá.

Þegar málningin var þornuð raðaði ég þeim saman eins og ég vildi hafa mína korktöflu og snéri þeim svo á hvolf og límdi saman með límbandinu. Ég setti kassana svona upp við plattana til að fá ekki skekkju á töfluna.

Með því að nota double-tape slær maður tvær flugur í einu höggi og getur hengt töfluna bara beint á vegginn. 

Sjáiði bara hvað þetta er fínt! Þetta er svo einfalt og svo fljótlegt...

Krítartöfluna sem hangir á veggnum líka, bjó ég til í fyrra. Ég keypti ramma í IKEA, hvar annarsstaðar, tók glerið úr honum, snéri bakinu við til að fá sléttari flöt og málaði það með svartri krítarmálningu. Gummi færði mér svo dýrindis krítar-túss í öllum regnbogans litum að gjöf einhverntíman. Þeir eru frábærir því bæði hrynur ekkert úr þeim eins og venjulegum krítum og svo mást þeir ekki af ef eitthvað nuddast eða rekst í töfluna.

Og áfram held ég...

Ég er rosa hrifin af IKEA. Sérstaklega þegar kemur að því að innrétta barna- og unglingaherbergi. Búðin er uppfull af sniðugum lausnum svo ekki sé nú minnst á alla kassana sem smellpassa í hillurnar frá þeim sem þýðir að hægt er að skipuleggja leikföngin í öreindir og fela allt "rusl". Það hentar mér vel :). En öllu má nú ofgera og herbergið hjá Litla var að verða eins og sýningarbás í IKEA. Það hentaði mér ekki vel.

Ég var búin að eiga lítið teak skrifborð sem ég keypti í Góða hirðinum á litlar 5.000 krónur í tæpt ár og ætlaði mér alltaf að flikka upp á. Það smellpassaði þar sem gamla borðið var og því ekki eftir neinu að bíða...

Ég ætlaði mér í upphafi að lakka borðið gult, en minningin um gula stólfótinn sem þurfti fjórar umferðir á var of fersk í minninu, svo hvítt varð það heillin. Ég átti enn grunn og hvítt lakk svo það var ekki eftir neinu að bíða. Ég byrjaði á að bera teak-olíu á borðplötuna og framhliðarnar á skúffunum, því það ætlaði ég ekki að lakka. Mér finnst best að nota svona svampa sem eru með fínni stálull öðru megin þegar ég ber á teak húsgögn og nota þá hliðina með stálullinni. Þá nær maður að "pússa" létt yfir í leiðinni og húsgagnið verður eins og nýtt!

Ég límdi málningarlímband meðfram brúninni á borðplötunni til að fá góðan kant, grunnaði tvær umferðir og þá dugðu tvær umferðir af lakkinu.

Botninn í skúffunum var orðinn ljótur svo ég ákvað að í staðinn fyrir að mála yfir það gæti verið gaman að hafa einhverjar myndir. Ég á ógrynnin öll af skrapp-pappír og fann þessar arkir sem mér fannst tilvalið að nota. 

Ég leyfði Litla að velja sér þær myndir sem hann vildi hafa. Ég klippti þær svo til og límdi í botninn á skúffunum með möttu límlakki eins þessu á myndinni hér fyrir ofan. Svo fór ég tvær umferðir yfir myndirnar til að fá endingarbetri áferð á pappírinn. Þegar pappírinn blotnar í líminu krumpast hann svolítið en þau undur og stórmerki eiga sér stað þegar límið þornar að það sléttist að mestu úr honum. Ef maður vill alls ekki eina einustu krumpu væri hægt að nota límfilmu eins og ég notaði til að líma servíetturnar á krukkurnar til að líma pappírinn í botninn og lakka svo yfir með límlakkinu. 

Eins og áður sagði smellpassaði borðið þar sem gamla borðið var...

Ég er rosalega ánægð með útkomuna og borðið veitir herberginu ákveðinn hlýleika þar sem allt annað er hvítt og grænt. 

Nú er bara að vinda sér í að "smíða" hillurnar sem eiga að hanga fyrir ofan borðið... :)

Eitthvað sem ALLIR geta dundað við...

Ég er ósköp fegin að jólin eru búin. Ég er meira svona aðventu-týpa. Elska að baka og skreyta. Nýt þess að upplifa spennuna sem fylgir desembermánuði í gegnum börnin mín. Finnst dásamlegt að kaupa gjafir handa þeim sem mér þykir vænt um, svona þangað til síðustu dagana fyrir jól þegar útgjöldin eru orðin þannig að maður getur ekki einu sinni hugsað sér að kaupa eina Malt í gleri til viðbótar... Svo koma jólin, hviss-bang-búmm og allt í einu situr maður í hrúgu af sundurtættum jólapappír og Machintosh bréfum. Ég veit að fleiri en ég kannast við þessar tilfinningar í tengslum við jólin, ég held að við ættum að fara að staldra aðeins við og endurskoða þetta...

Í kjölfar þessara hugsana minna hef ég nokkur ár í röð sagt við Gumma í janúar; "Á næsta ári fá allir heimatilbúnar jólagjafir frá okkur". Ég hef aldrei staðið við þetta þó að stöku skrappbók handa ömmum og öfum hafi læðst með í pakkann í gegnum tíðina. Ég er alltaf búin að jafna mig þegar desember rennur upp á nýjan leik :).

Ég á þrjár vinkonur sem ég kynntist öllum þegar ég bjó í Svíþjóð. Fyrir einhver jólin kom upp sú hugmynd að við myndum gefa hvor annari jólagjafir en þær yrðu að vera heimatilbúnar. Þetta eru skemmtilegustu pakkarnir sem ég fæ! Ég hef fengið málaðan bolla, peningabuddu úr fiskiroði, snyrtiveski, "portrait" mynd af fjölskyldunni á striga, heimagerða sultu, eyrnalokka og trefil svo eitthvað sé nefnt. Í ár var ég svolítið seint á ferðinni með þetta. Þetta eru jú þrjár gjafir sem þarf að föndra og það getur tekið tíma. Ég átti hins vegar erindi í föndurbúðina í Holtagörðum fyrir jól og sá þá að þar var búið að stilla upp krukkum sem búið var að líma servíettur utan á. Ég hef alltaf verið með smá fordóma fyrir krukku- og kertaföndri, fundist það hálf halló, en þessar krukkur höfðuðu einhverra hluta vegna til mín og ég ákvað að prófa. Stuttu seinna var ég svo eitthvað að vafra á netinu og sá þá hugmynd að svona minningakrukku. Þá setur fjölskyldan kvittanir eða miða fyrir leikhúsferðum, bíóferðum, veitingahúsaferðum og bara öllu því skemmtilega sem hún gerir saman yfir árið í krukku og svo á nýjársdag ári síðar er hægt að rifja upp allt það skemmtilega sem fjölskyldan hefur gert á nýliðnu ári. Þetta fannst mér bæði falleg og sniðug hugmynd. Ég læddi því litlum miðum í krukkurnar með leiðbeiningum um notagildi hennar og úr varð að tólf minningakrukkur fengu að fljóta með í jólapakkana frá mér í ár.

Þetta er ótrúlega einfalt, skemmtilegt og fljótlegt föndur. Servíetturnar smellpassa utan á krukkurnar eins og þessar á mynd númer eitt, en þær fást í IKEA. Það er nauðsynlegt að grunna krukkurnar með sérstakri glermálningu til að myndin á servíettunum sjáist þegar búið er að líma þær á krukkurnar. Ég notaði málningu eins og þessa á mynd númer þrjú og ein svona túpa dugði á allar krukkurnar tvær umferðir. Svo spreyjaði ég lokin og litlu snjókornin með koparlitu spreyi.

Til að líma servíetturnar á krukkurnar notaði ég sérstakar límarkir sem eru í raun örþunn límfilma þegar búið er að fjarlægja pappírinn af þeim beggja vegna. Þannig býr maður til einskonar límmiða úr servíettunni sem er einfaldlega límdur á krukkuna. Með því að nota Þessa filmu í stað límlakks verður servíettan slétt á krukkunni en ef maður notar límlakk blotnar hún og krumpast. Flestar servíettur eru í þrem lögum og maður notar eingöngu efsta lagið.

Ég notaði hins vegar matt límlakk eins og sést á mynd númer fjögur hér fyrir neðan til að fá skemmtilegri áferð á krukkurnar í lokin. Lakkið er hvítt þegar það er blautt eins og sést á mynd númer tvö en verður glært þegar það þornar.

Ég valdi þessa servíettu á krukkurnar handa "sænsku" vinkonunum, fannst hún eitthvað svo viðeigandi:

Ég valdi hinsvegar múmín-servíettu á restina:

Útkoman kom mér skemmtilega á óvart og fordómum mínum fyrir krukkuföndri hefur verið eytt :).

Ljós í myrkri.

Í lok október fluttum við í sjötta skiptið síðan við urðum fjölskylda. Gummi alveg elskar að flytja. En bara af því að hann kemur sér alltaf snilldarlega undan mesta brasinu undir því yfirskini að einhver þurfi að vinna fyrir herlegheitunum :). Við vorum að stækka aðeins við okkur og það kallaði jú á innkaup á allskyns hlutum eins og td. ljósum. Fleiri herbergi og fleiri gangar þýða fleiri ljós. Ljós eru hins vegar ekki ókeypis. Ég hafði séð í einu af Bolig Liv blöðunum mínum alveg dásamlega falleg koparlituð perustæði sem í voru stórar hvítar perur. "Svona verð ég að eignast" hugsaði ég með mér og fór á stúfana. Af því að Gummi var staddur í Svíþjóð hóf ég leitina í sænskum netverslunum. Ég fann perustæði sem svipaði til þeirra sem ég hafði séð í blaðinu í Åhléns og sendi Gumma út af örkinni. Mér til mikillar mæðu voru þau uppseld í svíaríki eins og það leggur sig! Svo leitin hófst á nýjan leik. Á endanum fann ég það sem ég var að leita að í YLVA. Fyrir tæpar 10.000 krónur gat ég eignast eitt stykki koparlitað perustæði. Mig vantaði sex, og þá átti eftir að kaupa perurnar sem kosta 2500 krónur stykkið. Þetta fannst mér út fyrir öll mörk velsæmis og lagði því höfuðið í bleyti. Venjulegt hvítt perustæði í byggingavöruverslun kostar jú bara klink og spreybrúsinn er orðinn góður vinur minn. Svo ég ákvað að prufa bara að spreyja hvít perustæði með koparlituðu spreyi. Ég varð alls ekki fyrir vonbrigðum með útkomuna:

Einn helsti kosturinn við að gera þetta svona, fyrir utan hvað þetta er miklu ódýrara, er að maður getur valið sjálfur hvernig snúru maður hefur í ljósinu. Verslunin Glóey í Ármúla er með ótrúlegt úrval af rafmagnssnúrum í öllum litum og þeir veita frábæra þjónustu! Ég valdi að hafa svarta og hvíta snúru í mínum ljósum. Perurnar sem ég keypti í stæðin eru í raun ljósakúpplar með halógen perum inn í.

Þegar við fengum húsið afhent héngu gyllt ljós í eldhúsloftinu sem sennilega hafa verið þar síðan húsið var byggt. Ég var ekkert sérstaklega hrifin af ljósunum í fyrstu en þegar ég tók þau niður sá ég að þessi ljós mátti nýta sem veggljós. Upp með spreybrúsann og voila!

Núna njóta þau sín einstaklega vel í "húsbóndahorninu" í nýja húsinu.

Máli, máli, máli...

Um daginn var amma í heimsókn hjá mér, hún fór að tala um gamla eldhúsborðið sitt og stólana. Sagðist hafa keypt það í Epal á sínum tíma, að þetta hefði verið Alvar Aalto borð, 4 stólar og tveir kollar. Hönnunargræðgin í mér náði áður óþekktum hæðum og ég bað hana að leita að kollunum fyrir mig. Ég sá alveg fyrir mér hvað þeir yrðu ótrúlega fín viðbót við eldhúsborðið, nýlakkaðir í einhverjum flottum litum. Maður getur jú alltaf á sig stólum bætt, sérstaklega ef það er hægt að stafla þeim. Það er skemmst frá því að segja að þeir fundust ekki. Nokkrum dögum síðar var ég á flandri um höfuðborgina og rak nefið inn í Góða hirðinn. Þar hafði verið útsala daginn áður (ég vissi svo sannarlega ekki að þar væri nokkurntíman útsala) og því ekkert þar að finna nema þessir tveir:

Þeir voru ósköp illa farnir greyin. Hvort sem þeir eru ekta eða ekki voru þeir mínir fyrir 1500 krónur stykkið og í kaupbæti: ómæld gleði í mínu litla hjarta. Ég hófst strax handa. Skellti mér í Flügger og fjárfesti í gulu og túrkísbláu akrýllakki með 90% gljáa. Grunninn, hvíta litinn og spreyið sem ég notaði átti ég til. Ég var svolítið löt (og spennt að sjá útkomuna) og fór því bara eina umferð með grunninum. Það dugðu tvær umferðir af spreyinu og þann fót grunnaði ég ekki. Ef þið eruð líka löt eða óþolinmóð mæli ég ekki með að mála með gulum. Hann þekur illa og ég þurfti að fara fjórar umferðir með honum til að verða sátt. Hver umferð þarf svo að þorna í 16 tíma og reikniði nú!

Áður en ég byrjaði að lakka kollana skrúfaði ég fæturna undir þá aftur. Ég fór að ráðum vinar míns að þessu sinni, vatnsblandaði lakkið og það svínvirkaði. Segi samt ekki að þetta hafi orðið spegilslétt eins og hann hafði lofað mér, en áferðin er allt önnur en á skúffunum sem ég lakkaði í síðustu viku. Mér áskotnuðust líka dásamlegir svínshárapenslar sem eru sérstaklega ætlaðir til að lakka með og það er ekki hægt að líkja því saman að lakka með þeim eða venjulegum penslum. Mér skilst að svona penslar kosti annan handlegginn, en ef vel er um þá hugsað eru þeir víst eilífðareign. Svo ef þið eruð mikið að mála húsgögn er þetta ekki spurning! Ég ákvað að hafa kollana ekki eins, en í sömu litum og mig langaði til að annar þeirra yrði svolítið eins og honum hefði verið dýft í lakkið. Ég límdi því málningarlímband í kringum fæturna á öðrum kollinum til að fá beinar línur.

 Ég er bara frekar sátt við útkomuna...

...svo passa þeir líka svo vel við sokkana mína!

Gömul kommóða úr Góða endurlífguð.

Bjartir og skærir litir hafa alltaf fangað auga mitt. Stundum hef ég hreinlega lent í vandræðum með þetta. Bara lúxus vandræðum samt. Eins og til dæmis þegar ég eignaðist Kitchen Aid hrærivélina mína, það var hrikalegt að þurfa að velja bara einn lit! Hvítt kom aldrei til greina. Þetta var sérstaklega erfitt af því að ég vissi að svo seinna, þegar ég myndi eignast blenderinn og ristavélina í sömu línu, yrði það að vera í sama lit. Þannig að ég var í rauninni ekki bara að velja lit á hrærivélina. Það getur verið gott að vera framsýnn, en það getur líka bara valdið manni hugarangri... :)

Stundum verð ég samt sem áður þreytt á minni eigin litagleði og vil helst hafa allt hvítt eins og á sænsku sveitaheimili. Það líður hins vegar aldrei á löngu áður en ég er búin að mála einn vegg í lit hér og þar, bæta við púðum í stíl og setja marglit kerti í stjakana. Við erum nýflutt og ég er svolítið búin að vera á einu af þessum hvítu skeiðum. Hvítir veggir, hvítar gardínur og ég rétt náði svo að stoppa sjálfa mig af áður en ég fór með eldhúsborðið okkar, sem er teak, á bílasprautunarverkstæði og lét sprauta það með hvítu bílalakki. Um daginn tók ég svo þessa gömlu kommóðu aðeins í gegn og lakkaði framhliðarnar á skúffunum hvítar.

Hún var voða falleg svona hvít, en huuuundleiðinleg! 

Eins og áður hefur komið fram þá er þolinmæði ekki mín sterka hlið og ef ég fæ hugmynd þá þarf ég að framkvæma hana strax. Ég fékk semsagt þá hugmynd að mála höldurnar á kommóðunni í einhverjum lit. Hvíta skeiðið blundaði samt ennþá örlítið í mér svo þetta mátti ekki verða of tjúllað og ég varð jú að drífa í þessu. Ég lumaði á svartri og gulri krítarmálningu, gaf mér ekki einu sinni tíma til fara út í búð og kaupa almennilegan pensil í réttri stærð og gluðaði því krítarmálningunni á með vatnslitapensli sem ég fann hjá syni mínum.  Ég er hæstánægð með útkomuna og kommóðan töluvert hressari að sjá:

Fyrir ykkur sem langar að reyna fyrir ykkur í húsgagnamálun þá eru hér nokkur góð ráð. Það er ekki nauðsynlegt að pússa húsgagnið áður en það er málað (nema það sé þeim mun verr farið), en að þrífa öll óhreinindi og fitu af því er hins vegar grundvallaratriði sem og góður grunnur. Ég fór í Flügger í Skeifunni og keypti hvítan viðargrunn og málaði með honum tvær umferðir. Það er aðeins grófari áferð á grunninum en lakkinu svo ég pússaði létt yfir skúffurnar með fínum sandpappír eftir að ég hafði grunnað þær. Svo lakkaði ég yfir með arkítektahvítu akrýllakki og hafði á því 90% gljáa. Þegar maður málar með svona miklum gljáa er gott að hafa mikið í penslinum og leyfa lakkinu að renna út, þannig minnkar maður penslaförin. Ég lærði líka nýtt ráð í dag af góðum vini mínum sem er meistari í faginu; að blanda örlitlu af vatni út í lakkið til að þynna það. Þá flýtur það betur og minnkar enn frekar penslaförin. Hans orð voru reyndar; "þá verður þetta alveg svona spegilslétt". Ég ætla að prófa það næst. Krítarmálning er frábært efni. Auðvelt í notkun, þekur vel og þornar á augabragði. Það gefur kommóðunni líka bara svolítið skemmtilegan blæ að hafa höldurnar alveg mattar til móts við gljáann á skúffunum.  Litla "skráargatið" sem ég setti efstu skúffuna fékk ég í Brynju á Laugaveginum og það er bara nelgt á með tveimur litlum stálnöglum. Mér fannst það eiginlega pínu setja punktinn yfir i-ið...

Helgin er svo leng'að líða, hversu lengi má ég bíða? ...Fram á þriðjudagskvöld.

Einn af ókostunum við að fá margar hugmyndir í einu og rjúka af stað og kaupa allt sem þarf til að framkvæma þær er að maður sankar að sér allskyns dóti. Við fjölskyldan bjuggum í nokkur ár í Svíþjóð. Þar var ég vægast sagt dugleg að safna efnivið í allskyns listaverk sem aldrei litu dagsins ljós. Þegar við Gummi vorum svo að pakka búslóðinni til að flytja aftur heim kom hann að mér út í bílskúr eitt kvöldið, en þar var ég með sauma og fönduraðstöðu. Ég var að flokka góssið mitt í kassa eftir því hvers kyns það var þegar ég heyrði hann hrópa upp yfir sig (ókei, kanski ekki alveg hrópa): "Elva, þarna eru allir peningarnir okkar!" Já, þarna var allavegana hluti þeirra í formi garns, skrapps, efnis, tvinna, límmiða og svo mætti lengi telja. Þess vegna ákvað ég að fyrsta verkefnið yrði ég að gera úr einhverju sem ég ætti á lager. Og af garni á ég nóg...  

enégþurftireyndaraðkaupabókina. 

Í fyrra kom út alveg hrikalega krúttlega bók sem kennir manni að prjóna jólakúlur. Þá átti ég mér draum um að prjóna jólakúlur á allt jólatréð. það hefur sennilega verið hugmynd númer níu í desember 2012  því ég komst ekki einu sinni svo langt að kaupa bókina þá. Ég var stórhuga á byrjun blogg-ferilsins og hugsaði með mér að ég skyldi prjóna nokkrar þessa vikuna til að sýna ykkur hér og gera svo eina og eina fram að jólum og þá ætti ég heimaprjónaðar jólakúlur á allt jólatréð! Mamma kom svo í kaffi til mín í gær þar sem ég sat og prjónaði þriðju kúluna af miklum móð. Ég sagði henni frá áformum mínum og hún spurði mig þá hversu lengi ég væri að prjóna eina svona kúlu. "Svona 4 tíma með frágangi og öllu" svaraði ég. Þá vildi hún vita hvað ég ætlaði að prjóna margar. "Svona 20". Hún var ekki lengi að reikna það út að það tæki mig þá fullar tvær vinnuvikur að prjóna á allt tréð, að því gefnu að ég tæki mér ekki mat og kaffi. Það verða þá kanski bara prjónaðar kúlur á trénu á næstu jólum.